Młodzieżowy Dom Kultury w Częstochowie

„Kocham cię i dam ci wszystko, czego tylko zapragniesz” – zdają się mówić nasze hipermarkety.
A co na to społeczeństwo? Dajmy prosty przykład. Idzie sobie stara babuleńka. Spokojnie drepcze po chodniczku. Nagle słyszy dziwne dźwięki, odwraca się… a tłum dzikich hien biegnie prosto na nią, przerażona kobieta nie ma gdzie uciec, stoi i właściwie czeka na śmierć. Miliony bezdusznych istot rzucają się na nią, tratując. Depczą każdą część jej ciała, a po ich przemarszu nic już nie da się uratować. Babcia wgnieciona w chodnik zastanawia się, dlaczego musi umrzeć w ten sposób. Delikatnie odwraca głowę, patrzy… za jej plecami stoi ogromny hipermarket. No tak, przecież dzisiaj promocja!
Drastyczne? Może odrobinę. Prawdopodobne? Owszem. Hipermarkety przyciągają ludzi na wszystkie możliwe sposoby, a my ślepo podążamy za ich idealnie przemyślanymi pułapkami. Zamiast do kina, chodźmy do hipermarketów. Tam znajdziemy wszystko, czego tylko dusza zapragnie. Rzecz jasna, oprócz tego smród, bród, tandetę i ogólną lipę, ale na to już nie warto zwracać uwagi. Ogólnie hipermarkety zastępują wszystko. Zajmą się wychowaniem dzieci, od przedszkola aż po studia i nauczą ich swojej wiary. Do kościoła wyskoczysz gdzieś miedzy chemią a artykułami AGD, a wieczorkiem zaprosisz ukochaną na romantyczną kolację w okolicach stoiska z warzywami. Nieźle, co? I wszystko w jednym miejscu. Nawet nie musisz się jakoś specjalnie starać. A kto wie, może niedługo wyjdzie z tego jakiś reality show? Np. Big Shop – Wielki Market patrzy. Brzmi całkiem nieźle, myślę, że Polakom się spodoba , a jeżeli jeszcze ktoś doda, że pomysł przyszedł z Zachodu, to sukces gwarantowany.
Prawda jest taka, że hipermarkety były, są i będą. Bez względu na opinie ludzi, którzy głośno mówią o swoich ideałach i o tym, że markety to syf, to i tak w ich domach większość produktów pochodzi właśnie stamtąd. Społeczeństwo kocha hipermarkety, promocje i wyprzedaże. Zmienić tego się nie da, można tylko od czasu do czasu trochę o tym pogadać. Na koniec powiem wam w tajemnicy, że hipermarkety kochają takie gadanie. Bo jak się lepiej zareklamować, niż poprzez wywołanie skandalu? Jedni mówią: smród, bród i tani szajs, a inni idą to sprawdzić. A jak już jesteś w środku, to wierz mi, oni się tobą odpowiednio zaopiekują, abyś nie wyszedł z ich sklepu z pełnym portfelem.

Paulina Bareła Grudzień 2005

Ostatnio stałam się świadkiem dość dziwnego zjawiska. Mianowicie zauważyłam, że w dzisiejszych czasach to dzieciaki wychowują i podporządkowują sobie nauczycieli. Zapytacie, dlaczego tak sądzę? Ta myśl nasunęła mi się podczas pewnego wydarzenia. Otóż wyobraźcie sobie: lekcja matematyki, nauczycielka pisze coś na tablicy. Jednym słowem NUDY!
No właśnie, a jak nudno, to trzeba by coś wymyśleć. A z tym to już nie ma problemu, młodzież obecnie jest bardzo kreatywna. Już po chwili dwunastu chłopców trzyma w ręku papierowe samolociki. Za moment słychać „macie pozwolenie do startu”. No to startujemy.
W tym czasie matematyczka udając, że nie widzi przelatujących nad jej głową konstrukcji, nadal rozwiązuje zadanie. Tak naprawę modli się w duchu, aby lekcja już się skończyła. Nie może zwrócić uwagi, bo to obraza słowna, chwycić za rękę, bo przemoc. Prawie ze łzami w oczach odwraca się w stronę klasy. Nagle co? Bach! Powiedzmy, że koledzy mieli shita (pecha), bo Pani dostała między oczy. Wybuch śmiechu. Nauczycielka, z i tak już zoraną psychiką, zaczyna gorączkowo notować uwagę. A co uczeń na to? Uczeń na to jak na lato. Na obchodne dorzuca „Powinna się Pani cieszyć, w liceum to wkładają nauczycielom kosze na głowę”. Wandal, bezczel, ignorant, jednym słowem gnojek? Nie kochani, zwyczajny uczeń, zwyczajna lekcja i jak najbardziej zwyczajna sytuacja. Reakcja rodziców: „w domu jest grzeczny, a jak szkoła nie potrafi sobie z nim poradzić, to trudno. Poza tym musi się gdzieś wyszaleć.” W zasadzie niezły tekst. Taki morderca np. zostawia na ciele swojej ofiary karteczkę: „przepraszam, musiałem się gdzieś wyszaleć”. Nic dodać, nic ująć.

Paulina Bareła Kwiecień 2006

Czy tanio zawsze znaczy pewnie?

Polacy – z różnych przyczyn, najczęściej są to względy ekonomiczne – najchętniej kupują samochody używane. Kupują ich znacznie więcej niż nowych. Ale nabywając taki samochód, czy to na giełdzie, w komisie, czy z ogłoszenia, chcielibyśmy być pewni, że kupujemy to, za co płacimy. Bardzo często bowiem słyszymy, czy też czytamy, o oszustach, których ofiarami padają nabywcy tych, rzekomo dobrych, bezpiecznych aut.

Niestety, zbyt często jesteśmy oszukiwani przez sprzedawców nie tylko giełdowych, ale również w komisach, a nawet przez autoryzowanych dilerów. Pytając o stan techniczny słyszymy najczęściej, że jest bez zarzutu, samochód nigdy nie brał udziału w wypadku itp. Przebiegi tych 10- czy 15-letnich samochodów są zazwyczaj znacznie poniżej 100 tys. km., jakby jeździły nimi tylko starsze osoby, i to na weekendowe wycieczki poza miasto lub do pobliskiego kościoła. Czasem historia samochodu udokumentowana jest książką serwisową, co jest europejskim standardem, cóż z tego, skoro nawet ona bywa, niestety, spreparowana. Wystrychniętych na dudka przybywa. Pocieszać się mogą ci, którzy nie trafili na samochód kradziony. Bywają, naturalnie, auta w bardzo przyzwoitym stanie technicznym i o udokumentowanym pochodzeniu, ale jest to zjawisko dość rzadkie. Generalnie szkoła motoryzacyjnego surwiwalu nakazuje nam zachować skrajną podejrzliwość.

Proponuję przyszłym nabywcom samochodów używanych, aby dokonywali zakupów u znajomych importerów lub u takich, których poleci kilka znanych nam osób. Można też kupować po gruntownym sprawdzeniu stanu technicznego w renomowanym warsztacie, a także po sprawdzeniu przez Policję legalności pochodzenia. Pewnie wówczas taki samochód będzie nieco droższy, ale czy nie lepiej spać spokojnie i być pewnym, że dojedziemy do celu?

Wszak nie mamy do czynienia z supermarketem, proszkiem do prania i zasadą „TIP” – tanie i pewne. Tu najważniejsze jest nasze bezpieczeństwo. Za Krasickim możemy, jak owe żaby, w które chłopcy rzucali kamieniami, powiedzieć: „Dla was (nieuczciwi sprzedawcy) to igraszki, nam idzie o życie”.

Kodeks drogowy przypomina, iż podczas jazdy stosujemy zasadę ograniczonego zaufania w stosunku do innych użytkowników dróg. Ja tę samą zasadę polecałbym w kontaktach z handlarzami samochodową starzyzną.

Kamil Orliński
kwiecień 2007 r.

Mieszkanie na kwadratach

Czy skłamałbym twierdząc, że w 250-tysięcznym mieście, które nawiedza kilka milionów pielgrzymów rocznie, można zamieszkiwać jego najpopularniejsze miejsce za darmo?

Otóż nie, bowiem w centrum Częstochowy, na sławetnych "kwadratach", pomieszkuje grupka zapitych obdartusów. Jasnym jest, że potrzebowałbym nakładów finansowych rzędu kilku tysięcy złotych, aby najpierw zniszczyć się alkoholem do takiego stopnia, że nie zostałoby mi już nawet mieszkanie, za to później mógłbym żyć za najniższe minimum w postaci kilku złotych dziennie. Plus co najmniej 3 zł na niezbędny, codzienny dopalacz marki "Wino". Po osiągnięciu takiego statusu, delektowałbym się wygodnymi klombami i ławkami w najbardziej uczęszczanym przez częstochowian miejscu. I to bez oddawania pieniędzy fiskusowi.

Kim jest owa "elita"? Wyglądają na szczęśliwą rodzinę, połączoną nie genami, lecz kolejami losu. Chociaż, czy oni tak naprawdę istnieją? Na pewno nie są nigdzie zatrudnieni, prawdopodobnie nigdzie niezameldowani, nie korzystają ze służby zdrowia czy innych socjalnych przywilejów, ale też sami nie ofiarują nic na rzecz naszego cudnego państwa. To ciekawe, że widzą ich wszyscy, a nie przyznaje się nikt. Przypadkowi przechodnie wyśmiewają tę barwną grupkę koczowników, policja także. Za to straż miejska ucina sobie z "kwadratową awangardą" pogawędki.

Miliony polskich złotych oraz euro z funduszy unijnych wkładane są w podnoszenie miasta na tzw. "international level", czego świetlanym przykładem jest wyremontowana III Aleja, głównie dla dogodzenia obcokrajowcom. W innych miastach działa podobny mechanizm, bo chodzi oto, by "żyło nam się lepiej", by nasze miejskie pejzaże niewiele się różniły od tych prawdziwych światowych metropolii. Ale czy przy takich nakładach i staraniach John Smith, Sakon Nakamura, Jose Rodriquez przybywający do duchowej stolicy Polski w celach turystycznych, czy nawet taki Damian Klos, mieszkający tu na codzień, muszą być raczeni widokiem much latających ponad obwiniętymi bandażem stopami przepitego, miejskiego Nomada? Widocznie dostrojenie się polskich "metropolii" do obecnie obowiązującego poziomu miast europejskich jest tak samo druzgocąco szybkie, jak grajków Leo Beenhakkera do mistrzów piłki nożnej.

Damian Klos

Październik 2008 r.

"A prawdziwa muzyka kisi się w małych klubach ..."

Chcąc ubarwić sobie jeden z wieczorów, przysiadłam na chwilę przed telewizorem. Przerzucam kanały i już przy drugim trafia mnie szlag! Oczom moim ukazuje się jakaś duża scena, impreza w komercyjnych barwach, gdzieś tam w tle wielki napis "Londyn" (z czego wywnioskowałam lokalizację tego przedsięwzięcia), a uszy moje słyszą prostackie dźwięki, tandetne teksty i cienkie głosiki, pożal się Boże, wokalistów. Oto "elita" polskiej sceny muzycznej: Doda, Perfect, Lady Pank, Wilki itd. Panowie po 40-stce, a nawet może i dalej, śpiewający o niespełnionych miłościach, młodzieńczych porywach, buncie i tym podobnych bzdetach. Plus blondynka: z dużymi, dmuchanymi walorami, wyzywającym ubiorem i czymś, co trudno nazwać talentem, chyba, że będzie on prezentowany w nocnym lokalu z rurą.

Słucham i zastanawiam się, kto i po co posłał te polskie "gwiazdy" do Londynu. Ja rozumiem, gdyby to był jakiś Ciechocinek, Bełchatów, to proszę bardzo! Ale nie ośmieszajmy się, to jest Londyn, to miejsce zobowiązuje. Jest ono marzeniem większości artystów, wybitnych wokalistów i znakomitych muzyków. Tacy podbijają tamtejszą publikę.

Kto i dlaczego wytypował polskich tandeciarzy do udziału w tej imprezie, nie dając szansy dobrym, ambitnym muzykom, których w Polsce przecież nie brakuje? W efekcie polski występ na pewno wyspiarzy nie zachwycił, mógł, co najwyżej, wywołać u Anglików uśmiech politowania, a w nas, Polakach choć trochę zorientowanych muzycznie, oburzenie i niesmak, że jak zwykle, to, co dobre, spychane jest do podziemia, a tandeta ma się świetnie.

To się chyba nazywa polska specjalność.

Natalia Jackowska
Wrzesień 2008 r.

Cząstka Afryki

Mogłoby się wydawać, że porównując polskie miasto, dajmy na to Częstochowę, do skrawka środkowej Afryki zamieszkałej przez masę różnorodnych plemion jestem szalony, ale czy aby na pewno?

Porównanie takie nasuwa mi się nieodparcie, kiedy przechadzając się ulicami Świętego Miasta spotykam wielu miejscowych odpowiedników Zulusów, Ipo, Kikuju itd. Jedni noszą glany, ciemne płaszcze i długie, zwykle ciemne włosy, inni za to mają naszywki w barwach narodowych i łyse glace. Kolejne armie zagrażającej mojemu bezpieczeństwu posiadają niepodważalne argumenty w postaci dresów i kolorowych szalików, w barwach którejś z ich ulubionych drużyn: siatkarskich, piłkarskich, żużlowych, koszykarskich. Ważne, że wszystkie one pochodzą, nomen omen, z tego samego miasta. A jest jeszcze i takie plemię, niezbyt może liczne, które wpisuje się w klimaty Dzikiego Zachodu swymi barwnymi "irokezami". Swoją drogą, dziwna obsesja na punkcie stanu i stylu owłosienia mózgoczaszki.

Czym są ich włócznie? Zgodnie z przynależnością plemienną używają albo ciężkich butów, albo pięści, albo też kijów bejsbolowych, kastetów czy innych przedmiotów codziennego użytku, lecz wbrew ich przeznaczeniu. Dobrze, że "nasza Afryka" nie inspiruje się tą z hollywoodzkich filmów, czyli noszącą workowate ciuchy i metalowe łuki z ołowianymi strzałami wpiętymi za pas. Tarczę każda z armii ma taką samą. Są nią współplemieńcy, ziomkowie. Być może posiadający inne charaktery, inne upodobania, ale wyglądający tak samo. I to jest najważniejsze. Zwykle bronią oni bardzo zaciekle swoich pobratymców, lub też solidarnie z nimi atakują.

Za co mogę zostać zaatakowany? To zależy od wielu czynników. Mogę wyglądać nie tak, jak im się podoba, mogę słuchać innej niż oni muzyki, nie znać treści modłów do ich boga, przybierającego np. postać klubu piłkarskiego, bądź, jeśli odprawiali rytualne spożywanie alkoholu, nie muszę nic specjalnego robić; wystarczy, że pojawię się w nieodpowiednim czasie i miejscu.

Jak powstrzymać te plemienne wojny? Chyba jest to niemożliwe. Nawet policja, pełniąca rolę kolonizatorów używających siły, nie potrafi spacyfikować walczących. Tak więc w środku Europy, w kraju ucywilizowanym, wśród ludzi połączonych historią, martyrologią, językiem, kulturą, możemy ujrzeć cząstkę tej prawdziwej Afryki: plemiennej, walczącej, okrutnej i brutalnej.

To wiele mówi o naturze ludzkiej, o tym mianowicie, że pod cienką warstewką cywilizacji drzemią w niej krwiożercze instynkty. I często się budzą, niestety, w najmniej spodziewanym miejscu i czasie.

Damian Klos, październik 2008 r.

"Łikendowe trio"

Piątek, tygodnia koniec i początek. Szkoła, zimne, deszczowe popołudnie. Wśród stosu metalowych podłużnych pudeł grupka przeciętniaków zakłada kurtki. Nie udało mi się nie usłyszeć, o czym rozmawiali, więc będę konfidentem i przekażę ten interesujący dialog.

Pierwsze, zasadnicze pytanie wyplute z ust najwyższego:
- Gdzie się dziś naje.... ?
- Chodźcie do "Dona", podobno nie sprawdzają dowodów. - Z miną pokerzysty odpowiedział wycelowany obiekt pożądania nastolatek.
- No, ale jak nas nie wpuszczą? -pojawiają się wątpliwości niskiego bruneta o twarzy świeżego pączka.
- Eee tam, zobaczymy. A nawet jeśli nie, to mój ziomek idzie tam z jakimiś dupami i nas wkręci na bank. - Odrzekł z przekonaniem żelowy hazardzista. A tak na marginesie, to nazywanie dziewczyn "dupami" jest takie romantyczne...
- No ok., to jak się ustawiamy? - zapytał dryblas.
-Niech będzie 20:00 na kwadratach. Obalimy tą moją 0,7 i pójdziemy na bans. - To było postanowienie brylantynowego lidera tego uroczego trio. Po czym dało się już tylko usłyszeć krótkie zdania akceptacji pomysłu. Dla ścisłości dodam jeszcze, że scenka miała miejsce nie w "budowlance", czy "gastronomiku", lecz w elitarnym liceum ogólnokształcącym, czyli tam, gdzie uczęszcza kwiat młodzieży polskiej, duma i przyszłość narodu.

Po ciężkim tygodniu młodzi relaksują się na różne sposoby. Jedni tańczą i piją, drudzy dla odmiany... też piją i tańczą, a jeszcze inni przedstawiciele polskiej młodzieży spędzają weekendy tak, jak to opowiedziałem. No cóż panowie i panie, tak tej Polski nie zbudujemy.

Damian Klos, listopad 2008 r.

Gwoździem po szkle FELIETONY

Gwoździem po szkle

FELIETONY